ماهي قرمزي توي تنگ طلا

2006-06-07T18:59:00.000+03:30

به علت اعتقاد عميق به مرگ مولف تعطيل می شود

2006-05-01T13:38:00.000+03:30

هيچ كدام ما لياقت طرز تفكر تو را درباره آدم ها نداريم

2006-04-28T16:45:00.000+03:30

ميداني كرم شب تاب! پروانه ها بال دارند و بايد پرواز كنند. آنها با تو فرق دارند. مي توانند از آن بالا تمام باغ را ببينند و گل هاي زيادي هست كه بتوانند روي آن بنشينند، بويشان كنند و گاهي دوستشان داشته باشند. اما تو بايد آهسته آهسته از شاخه اي كه روي آن نشسته اي پايين بيايي تابتواني از يك شاخه ي ديگر بالا بروي. با اين حال اصلا نبايد غصه بخوري! اينجور بالا و پايين رفتن هم خوب است. اگر تو تحمل كني و به شب فكر كني و به نوري كه هر چقدر كوچك اما نوراني...
پروانه ها خيلي قشنگند. بعضي وقت ها هم بال هاشان خسته مي شود بي هوا مي نشينند روي بوته ي خاري كه دم دستشان ا ست . پروانه ها نازكند و بعضي وقت ها تنشان زخم مي شود. . آنها مثل تو بعضي جاها سينه خيز نرفته اند كه بدانند با زخم تنشان بايد چطوري رفتار كنند. پروانه ها ظريفند و دلشان مي خواهد وقتي درد مي كشند يكي نوازششان كند. آنوقت ياد تو مي افتند و مي آيند پيش تو و آنوقت تو دل سير پروانه ات را نگاه كن هي تا وقت داري نوازشش كن و فكر نكن به اينكه به زودي دوباره پرواز خواهد كرد.

2006-04-25T22:12:00.000+03:30

زندگي نسل ما هميشه با تهديد همراه بوده است و با گوشت و استخوانمان هراس اين تهديد ها را احساس كرده ايم .تهديد خودي و بيگانه ، تهديد دوست و دشمن تهديد جنگ و زلزله تهديد رييس و مرئوس بعضي وقتها دلم مي خواهد بميرم تا شايد از اضطراب اين تهديد ها خلاص شوم . چرا هيچكس نمي فهمد كه ما هم حق داريم بدور از تمام اين هراس ها زندگي را دوست بداريم . چرا كسي هيچوقت به آنچه خواسته ي ما بود اهميتي نداد. چرا هيچوقت به حساب نيامديم . مگر ما كجا كم كاري كرده ايم ؟ كي كينه ورزي كرده ايم ؟ اصلا به خاطر كدام گناه نكرده مستحق تنبيه شده ايم ؟ نسلي كه تمام عمر بايد گوشه كلاس يك پايش را بالا بگيرد و از تصور تركه هايي كه كف دستش خواهد خورد به خودش بلرزد . نسلي كه عليرغم عشقي كه به راستي دارد فقط با دروغ است كه مي تواند به زندگي اش ادامه بدهد .نسلي كه از كودكي به يكباره بي آنكه خودش آگاه باشد پير شد و سنگيني گناه هاي پيشينيان و آيندگان را تا بالاي جلجتا به دوش مي كشاند.
خسته شدم اما بيشتر از آن احساس تلخي مي كنم . تلخ تلخ تلخ زهرابه اي كه زندگي نسل ما بود .

2006-04-25T18:30:00.000+03:30

غريبه ام نكن با آفتابي كه فرو مي رود
و كوه هايي كه در سراشيب زندگي مي كنند
تمام خوبي دنيا در همين لحظه هاست
چشم روز را ببندي
و سقوط كني از ارتفاع ناشناس كوهي گمنام
كنار همين كناره ها زندگي خوب است
كنار همين شاخه هاست مي شود شكفت
در رخت پرچين دخترك باد بود كه مي خواند

2006-04-25T09:04:00.000+03:30

گرفتار وضعيتي شده ام كه خودم هم نمي دانم چكار بايد بكنم .اگر تمام واقعيت را به تو بگويم از تلخي آن ترا از دست مي دهم ( تو نازكتر از آن هستي كه سختي آن را تحمل كني ) و اگر تمام حقيقت را به تو نگويم از سنگيني آن ترا از دست مي دهم (شكننده تر از آن هستي كه بداني دروغ مي گويم ) اين بار حتي هيچ نگفتن هم چاره ساز نيست . وضعيت عجيبي است پروانه ي كوچك مي داني ؟

به دستهای متورم تو كه حايل كرم های شب تاب است

2006-04-19T08:11:00.000+03:30

دست های تو حايل بودند
حريم مقدس مادرانگي
روی كودكی انسان
بعد باران باريد
همين

2006-04-19T08:10:00.000+03:30

وقتی نوشته بودی کسی را به جايت گذاشته اند که دزد سر گردنه به پايش سوسک است صبر کردم تا يقين پيدا کنم حالا يقين پيدا کرده ام

سه

2006-04-11T08:19:00.001+03:30

به خيال دريا به راه مي افتي
مي افتي
صيد مي شوي
بي آنكه در خيال رنگ ماهي تابه اي باشي
كه قرار است در آن سرخت كنند

دو

2006-04-11T08:19:00.000+03:30

به پاي حوصله پابپا مي كنم
جهان را نظري
و اختلاف نظر را فاصله اي
چيزي عوض نمي شود
رقص زمين از دور زيباست

یک

2006-04-11T08:17:00.000+03:30

زمين
عادتي است كه از سرش افتاده ام
نگاه تيز روز چشمم را مي زند
سكوت
حوصله
ته نشين مي شوم

شبي كه داشتم بعضي از شعر هايم را بازخواني مي كردم

2006-04-04T22:15:00.000+03:30

بعضي نوشته هايم را بيشتر دوست دارم انگار بيشتر بچه ام هستند و لزوما نه آنهايي را كه ديگران بيشتر دوست دارند . بعضي نوشته ها فلجند و همين فلج بخشي از انرژي نويسنده را در آنها پنهان مي كند .فقط خود او دوباره مي تواند آنها را كشف كند و از احساس دوباره ي انرژي به فعل نرسيده آنها احساس شعف كند . لذت را كه نبايد هميشه براي ديگران تدارك ديد خود ماهم گاهي سزاوارگشايش هستيم .مثل امشب كه فقط خودم مي تواند به داد خودم برسد.

به پروانه ام كه در بهار گم شده است

2006-04-04T18:30:00.000+03:30

دلم كنار پيله ا ت آرام مي گيرد و دست هايم خواب پروانه ات رامي بينند شب به آفتابم گر مي كشد و بوي سحرت است كه در خانه مي پيچد
هيچ نگاه كرده اي كه كورسوي شب تاب همين گوشه كنار ها چقدر به رنگ تو رنگارنگ تابيده است
از آشوب تازگي هاي بهارت است وبوي سحري كه در چشم هاي تو پيچيده بود كه دلم آرام گرفته است دستهايم ، دلم، دستهايت ، چشم ها ..... پروانه ها بودند كه به شب تابيدند

درخت به بهار آلرژي داشت . جوانه پاشيد

2006-04-04T18:23:00.000+03:30

براي مرور خاطره زو د است

تا لباس تو در باد تاب مي خورد

براي تو در ابتداي اين سالي كه هديه ي نوروزي اش براي من تو بوده اي كه خدا فرستاده است

2006-04-02T11:02:00.000+03:30

پله به پله از انتظار آشنايت به بلندي مي رسم
چشم هايم را بازمي شناسي
گريه هم كه كرده باشم
من از تمام زندگي
با تمام شيب و نشيب هايش همين را كشانده ام تا تو
همين چشم ها را
براي روزي كه تو بخواهي در آنها بخواني
كدام كلمه راست بوده است
كدام من زيبا
براي اعتماد تو به دستهايم
چشم هايم را پاك نگاه مي دارم
تا روزي كه تو مي خواهي در آن بخواني
آن روز هيچ كلمه اي از دروغ پيدا نمي كني
حتي اگر ديگر دوستت نداشته باشم
حتي اگر گريسته باشم
و تو
فرقي نمي كند
حتي اگر دوستم نداشته باشي
چيزي به جز آنچه حقيقت بوده است
در آنها پيدا نخواهي كرد

2006-03-18T14:24:00.000+03:30

نوروز مبارك

2006-03-16T13:26:00.000+03:30

عيد را دوست داريم به خاطر تازگي هايش و امكان روي كردني دوباره به زيبايي ها . در دنيايي كه همه چيز در اختيار نفرت و خشونت ،تماميت خواهي و ناديده گرفتن ديگراني است كه در هر منزلت و شاني بخشي از بشريت را تشكيل مي دهند بشريتي كه خداوند متعال با عشق آنها را آفريده و براي عزت بخشيدن به هستي بخشي از روح خود را در كالبد آنها دميده است ، زندگي فقط و فقط زماني معني حقيقي خود را عليرغم تمام نفرت بشر ساخته به دست مي آورد ،كه بدون حسابگري هاي عقل معاش دوست داشته باشيم. فرقي نمي كند چه چيز و يا چه كسي باشد تمام آنچه خداوند آفريده است را به دليل زيبايي خالق مي بايست دوست داشت ياري ،همسري ،كودكي استادي و آنچه در طبيعت هست جنگل دريا يك گياه كوچك تازه رسته از دل خاك آفتاب همسايه اي كه نمي شناسيم و چنين است كه سرماي تنفر و بي اعتنايي به سرنوشت بشر از سرزمين اهورايي ما كوچ خواهد كرد . و به خاطر داشته باشيم كه اين دوست داشتن است كه دايره تنگ نفرت ها را مي شكند به ما پرو بال مي دهد تا از محدوده هاي خودمان گذشته باشيم و فضاهاي تازه تري را تجربه كرده باشيم . اگر اين آيين باستاني هزاران سال مانده است و ريشه در دلهاي ما دارد به دليل فلسفه وجودي آن است كه چيزي جز عشق ورزي بي هيچ انتظاري نيست . در آستانه سال نوو نوروز باستاني تمام كساني را كه در اين سال ها به مدد دوست داشتن آنها زندگي كرده ام ياد مي كنم ونيز كساني كه بشريت به مدد عشق ورزي انها عزت يافته است و سالي سراسر شادماني و كاميابي (چيزهايي كه به شدت محتاج آن هستيم ) براي آنها آرزو مي كنم

فاتح شدم خود را به ثبت رساندم

2006-03-11T11:00:00.000+03:30

سال ها پيش (اينکه چند سال پيش زياد مهم نيست لا اقل برای من )در چنين روزی لا بلای خانه تکانی و هنر نمايی ننه سرما و اخبار ضد و نقيض از آمدن عمو نوروز و باز شدن يواشکی شکوفه ها ی بادام دختری به دنيا آمد که اول از همه مادرش را گرفتار کرد و بعد از آنجايی که قرار بود روی پای خودش بايستد برخلاف همه ی بچه ها با پا به دنيا آمد از بس هم قبل از او بچه به دنيا آمده بود ديگر تولد او چندان ديگران را ذوق زده نکرد .بعد مادرش دلش برايش سوخت و اسمش را گذاشت زيبا . من آن دختر هستم

صفرهايم زياد شده . بنويس !برايم يك باش

2006-03-10T21:11:00.000+03:30

2006-03-09T23:07:00.000+03:30

تمام ارزشی که يک ويرانه می تواند داشته باشد به دليل احتمال گنجی است که در آن پنهان شده است . وقتی که اين گنج از آن رفته باشد برای ويرانه ارزشی باقی نمی ماند . آنچه باقی می ماند فقط و فقط ويرانگی است . تو گنج اين ويرانه بودی

2006-03-07T22:01:00.000+03:30

كرم شب تاب از پروانه پرسيد :آن بالا كه پرواز مي كني چه چيز هايي هست كه من نمي توانم ببينم ؟
پروانه سكوت كرد
كرم شب تاب پرسيد :آيا آسمان به همين اندازه است به همين اندازه آبي است ؟
پروانه سكوت كرد
كرم شب تاب پرسيد : و درختاني كه باد در برگ هايشان جابجا مي شود چه رنگي هستند ؟چه رنگي مي شوند ؟
پروانه سكوت كرد
كرم شب تاب ساكت شد. در دلش غوغايي بود كه نمي دانست چرا
پروانه پرواز كرد
كرم شب تاب انديشيد : چقدر هميشه تنها پرواز كرده است
بيشتر از هر روز دوستش داشت .

2006-02-27T18:53:00.001+03:30

امروز انگار هواي تو پيچيده بود توي اداره .از بابت خودم نمي گم . خودم كه نزده مي رقصم همينجوري هم هميشه ي خدا دلم برايت تنگ است .ازسوال هاي ديگران اين را احساس كردم پريسا از من پرسيد كه تو ديگر به اداره نمي آيي . بعد چند ساعت ديگه آقاي صادقيان و بعد هم اعجاز كه گفت با تو حرف زده و زد زير گريه . امروز يه جور خاصي بوي تو و هواي تو در اونجا پيچيده بود .بعد ياد حرف هاي تو افتادم .راست مي گي اينا در واقع اون بخش حسي شون درگير رفتارهاي توئه اما بخش عقل معاششون فرمان ديگه اي ميده . نميدونم تا چه اندازه اينارو به تعادل مي رسونن اما هر چي كه هست حالا احساس كرده اند كه با نبودن تو در اون فضا انگار چيز مهمي از زندگي گم شده . ياد تو مي افتن .ياد تلاشي كه براي نشان دادن چطوري دوست داشتن همه ي ديگران بدون توقع مي كردي بعد به نظرم اعتقاد عميقي كه به بخش خوب آدمها داري نهايتا باعث شد ه كه اين اعتقاد به نظر يك ضرورت بياد . وگرنه كجا ديگه اين روزا آدما براي ديگران به حدي دلشون تنگ ميشه كه اين دلتنگي را ابراز كنند

2006-02-27T18:52:00.000+03:30

چه خوب است که تو هستی

2006-02-27T18:51:00.000+03:30

پوران رفت يعنی برگشت به کشوری که حالا بيشتر آن را وطن خودش می داند . بد شد که برخورد های اين مدت چهره ی زياد اميدوار کننده ای از ايران و ايرانی به او نشان نداد . شايد تغييرات اخلاقی ما در اين سال ها به خودمان معلوم نشود اما يکی که بعد از مدت ها دوری به اينجا برمی گردد با موج بزرگی از دروغ وتزوير و حقه بازی و کلاه بازی و بقيه ی خصلت هايی که هميشه در نظر ما مذموم بوده برخورد می کند . ما خودمان از آنجايی که به يک کرختی ناخوشايند دچار شده ايم اين تغييرات نامطلوب را احساس نمی کنيم . بعضی وقت ها فکر می کنم که همه ی ما در ايجاد و دامن زدن به اين شرايط مقصريم آنقدر که دستمان خالی شده است از هر چيز دلپذيری که به رسم يادگار به اين عزيزان مهاجری که با عشق به سرزمين مادری و با هزار اميد و آرزو به اينجا برمی گردندتقديم کرده باشيم

2006-02-21T22:42:00.000+03:30

كنار خواب آرام مي گيرم .فكر كن به لحظه ي موعودي كه تو باشي،خيال دريا باشد ومن كه كنار دستهايت موج مي خورم
من ساكتم مثل هميشه با ابرهايي كه از بالاي سرما مي گذرند
تو دور دست را نگاه مي كني مثل هميشه اما زياد مهم نيست
دست هاي تو هست
سكوت مرا به دريا گره زده است ترا به موج
بلند مي شويم به امتداد آخرين خط ديدني دريا حسرت مي خوريم
بعد نسيم مي ايد . خواب از سر روياهاي ما مي پرد .آسمان سرفه ي بلندي مي كند . باران مي گيرد .آنوقت مي فهمي چطور عاشقانه تمام روز ترا خواب ديده ام كه مبادا دور شده باشي ازانتظار دست هاي من !
حتي براي لحظه اي كه سرنوشت مرا مي نويسند !
آنوقت بخوان در صفحه ي سفيدي كه به رنگ خيالي آبهاي دور دست نوشته است :براي تو است كه شعرهاي من براي همه مي خواند : دوستش مي دارم !چندان كه ماهي قرمزي خواب درياي دور را !
بعد مي بيني كه آفتاب به آرزوهاي بنفش و آبي من مي خندد
و روز ديگري آغاز مي شود

2006-02-21T22:37:00.000+03:30

سرانجام تعبير خواب هر روزه ي من
صداي پاي توست
گفته اند!
پرچين هاي كنار باغ شكننده اند
جايي ميان خاطرات شهر زده ام پيدا نيست
همان صداي قدم هايي هم كه شنيدم
از حواس پرتي لحظات سرنوشت پريده بود
همين

نامه اي به عمو نوروز به سفارش اداره پست

2006-02-21T19:32:00.000+03:30

گيرنده شناخته نشد

2006-02-21T19:08:00.000+03:30

افتاده ايم به تلافي كردن همه چيز درد هايمان، چيزهاي نداشته، لحظه هاي فرسوده،و برايمان فرقي نمي كند در اين تلافي كردن ها خودمان هستيم كه تلف مي شويم و ديگرانند كه آزار مي بينند گاهي

براي درك مفهومي كه تو پيشنهاد مي كني هيچ راهي نيست مگر عاشق شدن تمام عيار چنين چيزي سخت است ما ياد گرفته ايم در مرز هاي تعليق هميشگي بمانيم

ياد سال 79 به خير

2006-02-21T19:03:00.000+03:30

نه به خاطر آفتاب

نه براي دستاني كه به زندگي ام بخشيدي نمي مانم

تو كه كوچ مي كني از نخواندن هر پرنده اي

به اميد كدام باران خشك بمانم

قوز هم كه كرده باشم راست مي روم

خميده هم كه بميرم صاف دفنم مي كنند

2006-02-20T21:39:00.000+03:30

1
فصل هاي زيادي صبوري بوده ايم كه ريشه هايمان را باد مي برد و ما با سكوت فقط نظاره مي كنيم
2
چشم مي بندم
تعبير خواب هاي ابدي هميشگي نيست
3
يكي پايين پنجره سعي مي كند با خستگي بخواند
پروانه ها ! آهاي مردم از حوالي كوچه شما دارند كوچ مي كنند
4
چرخي در خود زدم رسيدم به تو
زمين مادر همه ي ما بود
مي چرخيد دور آفتاب
بعد به دنيا آمديم
ما كودكان نسل تماشا
فقط همين
5
تنهايي قله به خاطر از همه بالاتر بودن اوست . همدمي با آفتاب كار هر كسي نيست

6
يكي گفت تنها هستم!باران گرفت تند و ريز

نميدانم چرا اين روزها جمله جمله شده ام و متني در ذهنم شكل نمي بندد. نياز دارم بروم بي خودم . دلم از خودم بيشتر از همه گرفته است

2006-02-18T21:35:00.000+03:30

كمي به جلو

به سمت شب

طعم گس آفتابي كه مي رود

كمي به عقب دسته گلي در دست

كف مرتب بزنيد

حواس پنجگانه لباس در مي آورد

به احترام اندوه دکتر آذر عزیز

2006-02-18T15:27:00.000+03:30

تا مرز های خواستن و نتوانستن همیشه فاصله ای می ماند
نمی گویم در اندوه آن همه زیبایی که از دست رفته است گریه نکن
این فاصله را با مهربانی دستهای مادرانه ات پر کن
هنوز کودکان زیادی به انتظار لبخند گرم تو هستند

برای اقلیما دختر آدم

2006-02-18T15:25:00.000+03:30

سن و سال فاصله ها و ناشناس ماندگی ها همه باعث شده اند در عين مشترک بودن حس هايمان تنها بمانيم . ياد گرفته ايم بلند بلند فقط خودمان را تکرار کنيم چون هر بار به سراغ کسی رفته ايم به ديوار بسته ای خورده ايم که می شود حدس زد پشت آن يکی ديگر مثل خود ما دارد تنهايی اش را زمزمه می کند . حس های مشترکی که ايزوله شدهاند و همه فکر می کنيم تنها متعلق به ماست . راه های لابيرنت مانند زيادی در ارواح رنج کشيده ما دهن باز کردهاند اما اين زندگی ماست که بلعيده می شود . شب می رود روز می آيد و آدم ها هی از خودشان سوال می کنند کی قرار است موعود بيايد

عاشقانه ها

2006-02-17T19:47:00.000+03:30

پاك پاك بوده اي از تكرار هوس هايي كه آدميان را در پنجره ي بن بست آرزوها به چارميخ كشانده است.
2
من از آبي هاي آسماني پرده ي توري پنجره اي را بافته ام كه قرار است نقشپرده ي آشنايي ما باشد با روز هاي آفتابي
3
از اضطراب مي گريزم به دامان تو بر مي گردم آرام مي گيرم و عزيز تر مي شوي از آغازا ين جمله
اين راز مقدسي است كه تو تنها تو دانسته اي كه چنان بالا پرواز مي كني
4
به بوسيدن چشم هايت فكر مي كنم وقتي پر از مهرباني است و دست هايت كه بي انتظار بخشيده اي . لب ها را ولي براي گوش هاي خسته ام بگذار كه تشنه صداي رويش موجند
5
جاري شوو بلند بخوان .آواز روز در گلوي تنهايي گير كرده است.
6
در آفتاب ترا تكرار مي كنم
با هجاهاي كشيده اي كه بوي روشنايي مي دهد
تو دور مي شوي در موجآهنگ دريايي كه فرياد كرده ام
نه در گلوي بادي كه هو مي كشد بلكه درختان را بخواباند
7
به دست هاي تو محتاجم مثل گياه نازكي تازه در آمده از خاك كه دارد روي ريشه اش آرام بلند مي شود و براي آفتاب و باران وباددست تكان مي دهد و شادمانه مي خندد به اينكه به آفتاب گفته است سلام
8
نمي دانم از مرزهاي تو كي گذشته ام واز مرز هاي خودم فقط ديگر تكرار نمي شوم در بستگي دايره اي كه هي چرخ مي خورد به سمت به هيچ كجا
9
دور كه مي شوي نگاهم صدايت مي كند و تو مي شنوي باز مي گردي
10
ترا زندگي مي كنم نگو بيشتر به من بيانديش
11
تمام ديشب رنگين كمان مي باريد مي گفتند : پروانه اي بالاي ابرها پروازهايش را قسمت مي كند

ماهی قرمز داشت دور از دريا می مرد . موج تو آمد.غرق شدم .ميدانی؟

2006-02-14T22:02:00.000+03:30

2006-02-14T21:42:00.000+03:30

ديروز سالمرگ فروغ بود بزرگش داشتند .من فرصت نكردم بروم .گرفتار خيابانگردي دلتنگي هايم بودم . نمي دانم چند سال ديگر! اما فروغ پس از اين 30 و اندي سال در دلهاي ما تابيده است

2006-02-14T21:13:00.000+03:30

امروز كه به قولي روز دوست داشتن دوست داشتني هاست (چقدر خوب است كه آدم از تمام اين موقعيت ها استفاده كند و عشق و علاقه اش را به آنها كه دوست دارد ابراز كند.كاري كه ما ايراني ها سال هاست فراموش كرده ايم ) مي خواهم همه ي خوبي هاي دنيا را دوست بدارم و بزرگ ..بيشتر از همه ترا كه مي داني بي مناسبت و به مناسبت ! شايد تكرار اين همه گفتن "دوستت مي دارم "دريچه ي روشنايي باشد به دنياي خيال هاي خوب و رويا هاي آرام بخش

به یاد فروغ

2006-02-14T13:13:00.000+03:30

همه ی هستی من آیه تاریکی است

که ترا درخود تکرار کنان

به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

من در این آیه ترا آه کشیدم آه

من در این آیه ترا به درخت و آب و آتش پیوند زدم

2006-02-13T15:34:00.000+03:30

باشد قبول !ياد می گيرم ديگر به يادت نياورم چقدر دلم برايت تنگ شده است و اينکه اهميت همه چيز دنيا از دلتنگی های من بيشتر است .

2006-02-13T15:30:00.000+03:30

معمول است همه برای زينت کردن آنچه می نويسند قالب زيبايی هم درست کرده اند و گذاشته اند روی وبلاگ هايشان . من اما آنقدر گرفتار خود نوشتن هستم که هيچوقت ضرورت اين را درک نکرده ام .اما مهم است ! در روزگاری که همه با سرعت و شتاب از کنار هم می گذرند و فقط قيافه و ظاهر آن ديگری در ذهنشان می ماند چاره ای به جز اين نيست که به ظاهر هم بپردازی . نمی بينيد مطب های پزشکان متخصص جراحی پلاستيک چقدر شلوغ است و خانه های شاعران چقدر خلوت؟

خواب ديده ام

2006-02-11T19:43:00.000+03:30

برآستانه ی ۴۰ روز طوفانی
بادها به پنجره های بسته مشت کوبيدند
و آسمان دربدر ستارگانی که پاهای بريده را لب پشت بام بلند تکان می دادند
هوای غريبی در ناودان تنهايی کلاغ ها پيچيده بود
و انسان فراموش کرده بود که رفته بود آفتاب بياورد
چهل و يکمين روز رستاخيز بود
بر بالای بادها
و رقص بدوی باد
ميان دستهايی که برای هميشه در سوزش آفتاب سياه شده بودند

نامه هايي به نشاني هيچ كجا 11

2006-02-06T20:18:00.000+03:30

نمي دانم چرا هر بار مي فهمم داري از اينجا دور مي شوي دلم مي ريزد انگار تنها مي شوم ميان شب و برهوت !
با اينكه روزهاي زيادي فرصت نگاه كردنت را داشته ام چشم هايم هنوز پر از تو نشده است . چيزهاي ديگري در اين ميان مي آيند و حجاب ها برداشته مي شوند و فرو مي افتند . نمي دانم در برابر سكوتي كه پر از حرف هاي ناگزير نگفته است چقدر بايد به انتظار بمانم . انگار قرار هستي قرار است در مدار نگاه تو بچرخد و گيج بخورد و عجيب است ايستاده تر از هميشه روز بگذراند. تمام ترسم اين بود كه بروي با آن نگاه منتظري كه گاهي وقت نمي كني نيم نگاهي به روز بياندازي .حالا ترسها كودكانه مي نمايند مي دانم ماندني شده اي .براي هميشه براي تمام روزهايي كه به سرعت گذشته اند و رفته اي و آمده اي و من پشت ديوار ها ي عجايب هفتادگانه ي اين روزها انتظار كشيده ام . كودكانه است .مي دانم . از تمام بودنم تنها همين كودكي ها را دوست دارند. برايش ترانه مي خوانند و لالايي هاي بلند در باد مي پيچد و پراكنده مي شود . آدم بزرگ من خيلي پير است با موهاي سفيد بلند وپيشاني پرچروكي كه از تعجب روزگار شكل گرفته است . لالايي ها را مثل ترانه هاي ديگري كه برايم نخوانده بودي به همراه ببر ! به جز از چشمهاي منتظر نگران و سوسوي دور دستي كه طنز تلخ ترا در عميق ترين اعماق روحي ناآرام تزريق مي كني و بعد احساس مي كني كه چطور به يكباره تمام حرف هاي دنيا بي معني مي شوند و واژه هاي زيادي براي نوشتن باقي نمي ماند. گريزي نيست .از تو نمي توانم بگريزم باز به خودت بازمي گردم .وروزها هستند كه در چرخشي عظيم بالا مي روند وپايين مي ايند
بالاترين ارتفاع اين روزها مبهم است اما ا يمان بياور تا آسمان هفتم اين سرزمين فقط دو پروانه راه مانده است.

ديگر امشب چيزي بيدارم نمي كند حتي يك انفجار اتمي

2006-02-05T21:49:00.000+03:30

2006-02-05T20:23:00.000+03:30

با جهنم از آتش رد شدم
سياوشي كه منم روي دو پاي چشم هايت

نه به رنگارنگي كوهي كه پشت سرم

2006-02-05T20:18:00.000+03:30

شكلك آفتاب را در آورده اي كه چه!باشد حرف مي زنيم ! چشم !تو حرف هاي خودت را به صداي بلند
ومن مال خودم را به صداي بلند.همزماني حرف هايمان تنهايمان مي كند
من فقط خودم را مي شنوم تو هم !حالا اگر كمي گوش كني تمام دنيا پر از صداهاي تنهايي است كه همهمه تنها يشان كرده ؛ صداها ي ترسيده ، صداهاي غمگين ، صداهاي هيجان زده هي به در و ديوار مي خورند تا راه فراري پيدا كنند شايد. محل گذري نيست دوست عزيز همين جا هم مي شود چنان به صداي بلند گريست كه از ميان همهمه ها بگذرد برسد به آنجايي كه مي گويند يك زماني دشت فراخي بوده است كه ساكنانش صداي آب را مقدس مي شمرده اند و چنان آهسته گفتگو مي كردند كه دورترين پرنده ي تشنه اي هم كه رد آب را مي خواست بگيرد ميرسيد به سرچشمه !مي بيني ! هنوز افسانه هاي زيادي براي گفته شدن به هنگام خواب كودكي مان باقي مانده است . برويم ! افسانه هاي به خواب رفته كه به لالايي ما نياز ندارند. ما بايد به تقدس صداي آب ايمان بياوريم و به افسانه هاي بيدار براي كودكي كودكانمان خوب است !حالا خوبتر است ! سلام سكوت !

2006-02-04T22:02:00.000+03:30

اولش پست قبلي رو آبي كردم يادم افتاد آبي و بنفش هاي اين وبلاگ حريم يك نفر ديگه است .در نتيجه نوشته ام سبز شد

2006-02-04T22:00:00.000+03:30

زماني كه من گريه مي كنم برخلاف تصور آقايان نيازي به دلجويي ندارم . فقط كمي وقت مي خوام براي خوب فكر كردن و بيشتر از آن يه عالمه سكوت .همين !

2006-02-04T21:58:00.000+03:30

امروزصداي چند ضربه به ديوارآمد.من كه به شدت مشغول كار بودم مثل آدم هاي سحر شده يك دفعه بلند شدم و به راه افتادم . طوري كه توجه همكارام جلب شد . از اين جلب توجه متوجه شدم كه حركتم خيلي ناگهاني و سوال برانگيز بوده .خنده ام گرفت با لبخند از اتاق خارج شدم . فكر مي كنم شب همكارام به شوهراشون بگن بيچاره فلاني بر اثر سرماخوردگي به يه جورمرض رواني هم مبتلا شده .خبر ندارن قضيه پيچيده تر از اين حرفاست !!

2006-02-01T15:22:00.000+03:30

كودكترين كودك دنيا ، من- در دستهاي تو گرم مي شوم
تو نگاهت را دور تنم مي پيچي و دلهره ها كوچ ميكنند به يك سياره ي ديگر
ديوار امين است براي صداكردن هاي تو و پاسخي كه من- چه بد شد كه نبودم تا-

2006-02-01T15:18:00.000+03:30

چشمه هاي كوچكي در من جريان پيدا كرده اند كه بي هيچ توقفي قصد درياي تو كرده اند . چشمه وقتي معني جوشش مي دهد كه به خيال دريا روز بگذراند .دريا آرزوي غايي چشمه اي است كه عزم كرده از تاريكي زير خاك بگذرد و سرش را بالا بكشد و بگويد نگاه كنيد منهم همين گوشه كنارها هستم

2006-02-01T15:16:00.000+03:30

انگار براي همه چيز بايد دليلي داشت وهمين باعث مي شود دست و پاي ما در بند دلايلي گير بيافتد كه لابد بايد عاقلانه هم باشند
تو را دوست دارم به دلبل خودش همين كه تو هستي ، من بودنت را احساس مي كنم و به تبع آن بودن خودم را بيشتر از تمام ديدني هاي دنيا مي خواهم تو را ببينم . هميشه همه وقت و همه جا . انگار دلايل زيادي براي اين ها وجود ندارد
بعد از تاريكي هاي زيادي كه تجربه كرده ايم نور دليل خودش است . مولانا دليل خودش تو دليل خودت و من ....
نميدانم فقط مي دانم امروز به اندازه ي تمام نديدن هاي دنيا دلم برايت تنگ شده است و آفتاب كمرنگ مي تابد . لابد آن طرف ها برف هاي زيادي روي زمين باقي مانده است كه ستاره ها هم كورسوي قنديل بسته اي دارند باز مي تابانند.

2006-01-30T22:39:00.000+03:30

جنوب از وسط پيشاني ات مي گذرد
خلخال پايم درد مي گيرد
از ابتداي قرمزم سبز
سبزم آبي و
آبي ام
عجله مي كنم

داستانك2

2006-01-30T22:36:00.000+03:30

يكي به دنبال بودن نبود . يكي كنار ستون هاي چل ستون نقش خورده بود كه با چشم هاي باز ارتفاع دور تري را نگاه كند كه امكان سقوطش مي رود . يكي كنار چشم هاي تو ترانه مي خواند وقتي يكي كه به دنبال بودن نبود داشت از بلندترين ارتفاع توهمات هميشگي سقوط مي كرد .
تمثيل مختصري از رنگدانه هاي انار را هزار سال ديگر راهنماي بومي شده ي اين ارتفاع براي تما شاچيان بي نقاب شرح مي داد . رنگدانه ي انار همرنگ دستهاي آن ديگري بود كه ديگر نبود .

2006-01-30T22:31:00.000+03:30

جنوب از وسط پيشاني ام مي گذرد
داغ داغ شده ام
در كشتي سرگرداني كه رنگ آب هاي همان سفر هميشگي است
بادبان هايت بر آستانه ي طوفاني من رنگ مي بازند
نزديكترين جزيره ي آفتابي را بومي ها دوباره فتح كرده اند

2006-01-29T09:55:00.000+03:30

فرقی نمی کند آفتاب چه رنگی بتابد مهم اين است که روز باشد

2006-01-29T09:54:00.000+03:30

Fish said to water: you won't see my tears because I'm in the water
Water replied: but I can feel your tears because you are in my heart

تکلمه

2006-01-25T13:51:00.000+03:30

پرسيدند: سرگشته چرا چنين شده ای که قرارت نيست و به کوه و دشت همی زنی ؟
گفت : عاشق شده ام بر شيوه ی شيخی که آبروداری غنچه های بهاررسنده همی کند و مادری سفيدی دانه ها ی برف. وجه خوب آدمی همی بيند و از چرکی کردارشان مکدر نشود در هيچ احوال . بر قامت خويش درد رابی صدا پذيرد و رنج آدميان او را به افغان همی آورد. چشم بر خطای فتنه انگيزشان ببندد و بر زاری دلها ِيشان به اشک بگشايد .گفتند سزاوار شيخی است که مريدانش به کوه و دشت آرام نتوانند گرفت

2006-01-19T22:53:00.000+03:30

http://www.khazzeh.com/archives/text/000445.php
شعرم را در خزه بخوانيد

2006-01-18T23:06:00.000+03:30

اين روزها معني خيلي از چيزها عوض شده است و توانايي هاي تو كه بايد هميشه گوشه كنارها ....
چرا نمي توانم به اندازه ي آنچه واقعيت است در بيايم . نقطه هاي روشني هم هست مثل خانه پوران كه از آنطرف تمام غربت ها به سرعت آشنا مي شود
نمي دانم چرا امشب اينقدر دلم گرفته است . ياد پوتينهاي پسر ناهيد مي افتم كه روي ديوار آويزان مانده است .
چيزي در نوشته هايش دلم را مي لرزاند مي خواهم همين الان بلند شوم ساعت 11 شب بيا يم خانه ات دلم پر از اضطراب شده است . ناهيد مي گويد 10 سال به همين سرعت گذشته است و من نميدانم چطور با اين همه شتاب كنار بيايم . ذهنم به يكباره تير مي كشد . تصوير اندوهگيني در سرم دور ميزند . چرا صبر كردم تا اين همه وابسته شوم به چيزهايي كه معناي غريبي گرفته است . وطنم ميرود آتشبازي نگاه كند دلم براي شنيدن صدايش حتي همان لحظه اي كه بااو حرف مي زنم تنگ شده است .ته صدايش لرزشي هست كه هميشه دلم را مي لرزاند . به خودم فكر ميكنم كه قرار است يك روزي از تمام اين موانع گذشته باشم .خوابها شكل هاي عجيب و غريب اين روزها هستند . به رفتن پوران فكر نمي كنم .به رفتن هيچكس فكر نمي كنم . آفتاب خيلي وقت است غروب كرده . همه رفته اند توي چارديواري تنهايي هايشان و شايد هم خيلي ها مثل من دارند به آنهايي فكر مي كنند كه جاي مهمي در زندگيشان دارند. شايد ناهيد خواب مي بيند كه پلوي نذري اش ته گرفته . ايران خواب پرواز مي بيند و پوران توي خواب بلند بلند مي خندد .همه چيز بروفق مراد شب است . مگر من كه نمي توانم بخوابم .از اضطراب از دست دادن تمام آن چيزهايي كه با اينكه معناي غريبي پيدا كرده اند برايم همه چيز زندگي هستند . دوستتان دارم .زندگي برايم از دهان شما آواز مي خواند وتمام ضعف هايي كه به عنوان يك انسان در وجود خودم مي بينم مانع است . چاره اي نيست نمي شود خودم نباشم خودم ميمانم .حتي اگر به معني اين باشد كه امشب از خواب خبري نميشود تا خود صبح . صبح شايد هوا رنگ تازه تري بگيرد .

2006-01-18T23:05:00.000+03:30

نمي خواهم چيزي بنويسم
قرار بود تو هميشه باشي
اما نيستي نمي دانم چرا و من معلق مي شوم ميان مرزهاي اضطراب و اميد

2006-01-15T18:43:00.000+03:30

بعضی روزها فقط مال توست .همان روزهايی که مينويسم سلام آفتاب و روز شروع می شود . آنوقت با اينکه هوا آنقدر ابری و برفی است که آدم ممکن است يخ بزند اما آفتابی که تو هستی آنقدر وجود مرا گرم می کنی که ممکن جو گير شوم و احتمالا دچار عوارض گرما زدگی بعضي روزها فقط مال تو توست همه چيز زندگي لبخند شادماني و احساس آدمي كه مي تواند بلند بلند به تمام دنيا اعلام كند امروز روزتوست و از هيچ چيز نترسد و هيچ چيز را به حساب نياورد فقط فكر كند به اينكه بايد به اندازه ي هزار روز ابري ديگر بتواند گرمي ذخيره كند و تو اين هديه را به من ميدهي آفتابي ترين وطن دنيا .

نامه هايي به نشاني هيچ كجا 10

2006-01-10T18:23:00.000+03:30

سلام
اینجا به طور کلی هیچکس منتظر هیچکس نیست .زیرا برای این انتظار کشیدن ها کسی به کسی پول نمی دهد . کسی ارتقا مقام پیدا نمی کند و کسی چیز بيشتری گیرش نمی آید . اینجا یک جایی است که آدم ها می آیند از حساب سلامتی مردم روزانه پولی بگیرند و بروند زخم های به دقت پنهان کرده ی خودشان را درمان کنند . اينجا اگر همه می خواهند به شدت فراموش کنند که یک زمانی پروانه ای در این حوالی می پريد برای این است که یادشان می افتد دلنشینی باغ های کودکیشان را چقدر مفت به بهای ناچیز یک روز حقوق دیگر فروخته اند و این خیلی دردشان می آورد .
اما برای تو که آن همه عرصه برای پریدن همیشگی برای خودت ایجاد کرده ای چه فرقی می کند که اینها به انتظار چیزی باشند یا نه . تو که لذت پریدن در آن بالا را تجربه کرده ای نمی توانی این احساس را به کسی که یاد گرفته است همین پایین میان خاک و خل کوچه های دود گرفته بپلکد بیاموزی. پروانه بودن احساسی است که به قیمت سنگینی به دست می آوری اما وقتی آن را احساس کردی همه ی چیزهای خاکی دیگر ارزش و اهمیت خود را در برابر یکبار دیگر تجربه کردن آن از دست می دهد .
......
دست های تو دلیل محکمی است برای اینکه آدم به زندگی امیدوار بماند و با اینکه به نظر می رسد هیچ نقطه ی امیدی به چشم نمی آید سعی کند به دامن بدکاریهای ناچار این روزها سقوط نکند

آن روز که برف زیبایی می بارد و تو می توانی با خیال آسوده منظره ی زیبای برف را روی کوهها نگا ه کنی !

2006-01-08T19:36:00.000+03:30

.....

پريده ام تا كنار تمام سفرهايت
در بيغوله اي كه نمي خواهم
تو هم مي روي از اميد واري اين روزهاي تار به تار سفيد كه مي شوم
پير توام
كنار واژه ها
سفيد كه مي بيني من شده ام از امروز تو
چرا نمي توانم به صداي بلند فرياد بزنم آااآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآي
دردم مي آيد از پريدن در قفسي كه بوي تو را آنسوي را ه هاي راه راه به دام انداخته است .
بروم بغض تازه اي بخرم.

به مناسبت خوشحالي تو هيپ هيپ هورا

2006-01-07T20:49:00.000+03:30

2006-01-07T20:46:00.000+03:30

تازگي ها كشف كرده ام كه شخصيت آدمها برخلاف آنچه من فكر مي كردم چند لايه نيست .يا لااقل به آن شكلي كه من تصور ميكردم ، بلكه آنها شخصيت مسطحي دارند كه به سادگي آن را براي استفاده در مكان ها و شرايط مختلف خط كشي كرده اند . يعني يك قسمت از آن را به كردار مثلا در اداره اختصاص داده اند و بر اساس قواعد آن در اداره رفتار مي كنند بعد به خانه كه مي رسند آن بخش مربوط به خانه را فعال مي كنند و ... رمز بقاي خيلي از اينها همين تطبيق فيزيكي است و براي همين من نبايد زياد دلخور باشم كه چرا در شرايط خيلي پيچيده باز هم همانطور قراردادي رفتار مي كنند . نمي دانم اين صاف و سطحي گرفتن زندگي خوب است يا بد اما بهر حال اين هم خودش روشي براي گذران زندگي است .كه البته از اصل "و به حجمي خط خشك زمان را آبستن كردن " به هيچوجه پيروي نمي كند .

2006-01-05T22:12:00.000+03:30

بيشتر از تمام دربدريهاي بي آواز ترانه خوانده ام
از آبروي دشت هايي كه پروانه ها مي پرند
از آبادي دست هايي كه پيكره هاي آهني را وصل كرده اند به زندگي
بو گرفته پاهايم از لكنتي كه سراسيمه دوانده مرا به سوي آنسوتر
تا كجا تقدير من دويدن است
در حال و احوال آين همه آشنايي
رنگ عذاب آور آبي تند است وقتي ميان شب خيره شده اي
و آفتاب تعريف قديمتر اين دربدري هاست
شعر مي خوانم و بخنديد از اوضاعم كه مي توانم هزار پنجره باز كنم
كه چشمي نيست ميان دريچه ها
خيره كه مي مانم به زندگي و بال بال مي زني
پروانه ها ي سرزمين پست تر آن پايين
كباب مي كنند از آتشي كه بلند است زبانه ها زبان ها
سور بزرگ آدمي در پيش است

داستانك

2006-01-02T20:33:00.000+03:30

شب ها مثل غريبه ها در خواب حرف مي زنم . گربه ي كوچكم كنار پنجره مي خندد و اشباح مداومي كه در سرسراي خانه پرسه مي زنند بزرگ مي شوند . بعضي وقت ها فكر مي كنم كنار همين لحظه ها به دنيا آمده ام و جايي كنار دست لرزه اي چشم هايم تا بنا گوش تاب برداشته اند . از اين چيزهاي عجيب و غريب روزنه هاي بزرگي زندگي ام را سوراخ سوراخ كرده است كه من كم كم به آنها كه نزديك مي شوم احساس خطر مي كنم .بعد از گذشت روزهاي زيادي بود كه همسايه ي آن طرف ساختمان فهميد من شب گذشته در همين پرسه زدن هاي شبانه در سوراخ بزرگي كه به اندازه ي من شده است سقوط كردم و از آن به بعد گربه كوچك كنار پنجره ام به جاي خنديدن خرناس مي كشد .

2006-01-02T20:13:00.000+03:30

کشتن آدمها يک بار گناه دار د وادارکردن آنها به سکون و بی ثمری هزار بار .
خسته ام بيشتر از همه از خودم
جلوی همه چيز را می شود فقط به مدت محدودی سد کرد پس از آن اين نيروی توانمند زندگی است که همه ی سدها را در هم می شکند

فکر نمی کنم هيچ نسلی تا به حال بدينگونه تمام حس های بشری را در يک زمان و با هم احساس کرده باشد خشم. تنفر. عشق .استيصال. اميد. درماندگی .پوچی .ياس نشاط . تمنای زندگي

روز هايي ...كه مي گذرندو من از آن لحظه ي محتوم مي ترسم...

شعري از ثريا كهريزي

2006-01-01T21:28:00.000+03:30

"" غار فلاطون ""

كلمه ها تاريك مي پوشند گاهي
بودن را چيزي مي دانم موهوم در آن غريبه اي ست
سايه به سايه ام قدم مي زنيم در خود

كسي را نمي شناسم حتا تو
كه در انتهاي عرياني ام خودت را صميمي مي داني
احساسي سخت دارم به اعتمادي كه هر بار ديگر بارديگر بارديگر بارديگر بار
گوشه ي دنيام گرهي ست كور
دست هيچ تويي به آن نرسيده نمي رسد هرگز !

گره خورده ام انگار به چيزي دور اين نزديك
كوچه اي تنگ
روز هايم را زنجير كرده راهي نيست

دستي بر سرم بكش زيبا
ديوانه ي نگاهي ساده ام

راهي به سرزمين تو بايد جست حرف بايد گفت دروغ
بايد گفتگو ندارم ولم كنيد !
از آداب تان بيزارم
هيچ معنايي در نگاه تان نيست
پشت در راهي نيست تا ديوار
خستگي خط انداخته بر چهره ام
بيا بر گرديم زيبا !
راه زيادي از خانه دور شده ايم

2005-12-28T21:31:00.000+03:30

به خاطره چشم هاي تو كه فكر مي كنم دستم از تمام نوشته هاي دنيا خالي مي شود . رنج كشيدن تو در من پژواك مي كند و دوبار رنج مي كشم اول از آن چه تو را رنج مي دهد و دوم ازشيوه ي رنج كشيدن نجيبانه ي تو . مي دانم وسعت و بزرگي روح تو آنقدر است كه تمام توجهات و تلاش هاي من كمكي به كم كردن سنگيني آنچه با خودت برداشته اي ؛ نمي كند . من فوقش بتوانم چشم كوچكي باشم كه نظاره گر تحمل تو است . بعضي وقت ها از خودم بدم مي آيد .بيشتر وقت ها از آن هايي كه تو انتظار داري كه بفهمند و آنقدر در خودشان و خواسته هاي محقرشان غرق شده اند كه حتي اگر هم متوجه باشند كه مطمئنم هستند به روي خودشان نمي آورند . آدم ها در يك چنين شرايطي است كه نشان مي دهند چكاره اند . .براي ما كه عمري عادت كرده ايم تمام خوبي ها و بدي ها را در هزار لايه ي ابهام و استعاره و ... بپوشانيم برخورد با واقعيت عريان فرسايش دهنده است . دلم مي خواست كه هيچكدام اين اتفاقاتي را كه دارد مي افتد نمي ديدي .نه اينكه اينها منحصر به تو باشد اما براي من تاثيراتي كه لختي زننده ي اين اتفاقات بر تو بخصوص مي گذارد اهميت زيادي دارد . اين روز ها زندگي به آدم هاي زيادي ظلم مي كند . آدمها هم به خيال اينكه شايد گريبان آنها را نگيرد حتي به ابزار اعمال آن تبديل مي شوند با اينكه به خوبي ميدانند چند روز ديگر نوبت آنهاست و هيچ گريزي از آنچه خود مي سازند نخواهند داشت . شايد توانايي كلمات در برابر قدرت تلخ اين اتفاقات پاسخگو نباشد اما يك واقعيت وجود دارد اينكه به هر صورت تمام اين ها خواهد گذشت به هر تقدير همه ي ما اين روزها را خواهيم گذراند زندگي خودش را معطل هيچكدام ما نمي كند بدي هاي ما ر و خود ما را ا تف مي كند و به راهش ادامه مي دهد . اما اين خيلي بد است كه هر كدام ما فردا در برابر پرسش بچه هايمان قرار بگيريم كه بي ترديد از ما خواهند پرسيد براي همه چيز و ما نمي توانيم جواب ندهيم . حتي نمي توانيم دروغ بگوييم و بعد بچه اي كه شايد يكي از هزاران توجيه بدي هايي است كه ما در حق ديگران كرده ايم ابرو بالا بياندازد مثل برخورد با يك لاشه ي بد بو دماغش را بگيرد و بگذرد . دنيا كوچك تر از آن است كه آدم براي تصاحب موقتي بخشي از آن ؛ انسان هايي را آزار بدهد كه آبروي انسانيت هستند و خداوند ميليونها از آن يکی آدم ها را به خاطر شرف وجود اين ها خلق مي كند . بشر هر چه از كثافتی که به آن آلوده شده است فرار کند باز زماني كه در نهايت با خودش تنها مي شود از بدي بوي وجودش آزرده خواهد شد . ما مكافات بدي هايي هستيم كه براي خودمان توجيه كرده ايم و آبرويي كه از فرداي كودكانمان داريم دريغ مي كنيم..

خاطره يك روز خوب از زندگي خود را بنويسيد

2005-12-27T21:54:00.000+03:30

آن روز روز بزرگي بود كه من توانستم پروانه را ببينم . مي دانيد آخر طرف هاي ما پروانه پيدا نمي كني .يعني وسط اين بيابان با اين همه طوفان شن و بدون بودن هيچ گلي كدام پروانه اي رغبت مي كند سري هم به اين طرف ها بزند . اين را امروز مي نويسم كه اگر بچه هاي ما خواستند بدانند پروانه چطوري است دانسته باشند كه پروانه خيلي رنگي است . يك دنيا رنگ مي آورد توي هوا و هي هي بال بال مي زند و رنگ ها را پخش مي كند بين همه به جاسم به عبدو به گلتاج خانم به پدر ريش سفيد زينو بعد هم من زرنگي كردم پريدم توي هوا يك قرمز خوش رنگ برداشتم براي خودم دو روز ديگر آدم شوهر مي كند بايد يك چيزي داشته باشد جهاز بدهد به بچه اش كه زندگي در اين بيابان يك ذره قوت پيدا كند . بعد هم اين زرد و بنفشي كه بي بي از هوا گرفته و قايم كرده توي بقچه اش بگيرم كنار اتاق آويزانش كنم و در خيال ياد باغ هاي بزرگي بيافتم كه بي بي در قصه هايش مي گويد يك جايي از دنيا پر از آن هاست كه فكر نمي كنم تا آخر دنيا هم بتوانيم ببينيم . من عكس پروانه را كشيده ام گذاشته ام لب تاقچه روزي سه بار تماشايش مي كنم . و ياد آن روزي مي افتم كه آن پروانه پريد و آمد در اين بيابان بي آب و علف بال بال زد و نمي نويسم رفت .از بس رنگ هايش در هوا مانده است و بوي باغ هاي آن طرف دنيا را مي دهد اين بود انشاي خاطره ي خوب من كه يك دختر نيك شهري ام

2005-12-23T20:15:00.000+03:30

طنز را خيلي دوست دارم . با اينكه مردمي ترين نحله ي ادبي است و اين روزها مردم ما به شدت به آن نيازمندند اما در عين حال محرومترين بخش ادبي ما هم هست . تاريخ مصرف داشتن اين نوشته ها طنز پرداز را ناچار مي كند كه همواره درتكاپوي نوشتن باشد يعني به روز باشد در عين اينكه معمولا شدت تفكر به غم عادت كرده ما از حفظ آن به مدت طولاني عاجز است .چه طنز و چه طنز پرداز با اين حال و با همه ي اين حرف ها دستشان درد نكند طنز پردازان اين كشور از عبيد تا متاخريني كه موفق هايشان چندان زياد هم نيستند . همواره طناز بماناد ند ندي ( زيادي دري شد مثل اينكه )

2005-12-23T14:16:00.000+03:30

شب و روز تكرارفصول هزاران سال پياپي خوابيدن بيدار شدن تولد و مرگ با اينكه هر كدام حائز اهميت مخصوص به خود هستند ساده مي نمايند . ما كه انسان هستيم تكرار هايمان كسالت آور است زيرا عادت كرده ايم به تكرار الگو برداري شده از طبيعت كه با سعي وافر خرابش كرده ايم . تكرار هيچ چيز مصنوعي در هستي خوشايند نيست . بايد طبيعي باشيم .

طنز نا خواسته يعني من

2005-12-22T18:53:00.000+03:30

2005-12-22T14:20:00.000+03:30

همه ما مي خواهيم ثابت كنيم كه بدبخت ترين و غمديده ترين و بلاتكليف ترين و آزارديده ترين آدم روي زمين هستيم . هي ادعا مي كنيم كه براي تحمل اين ها نياز به دلسوزي هيچكس نداريم و خودمان با بدبختي خودمان كنار خواهيم آمد . اما به نظرم اين يك رياكاري عمومي است كه گريبان روشنفكران ما را گرفته است . واقعيت اين است كه همه ما به شدت تنها هستيم و تمام اين ها بازي دلخوشكنكي است كه ما بازيچه ي آن شده ايم در حالي كه ديگران با استفاده از غفلت ما همه چيز زندگي را دارند بالا مي كشند .

2005-12-22T14:18:00.000+03:30

كسي را دوست دارم بر اساس غريزه ي مشتركي كه ارواح رنج كشيده مان را به هم پيوند داده است . من از قديمتر و او با دغدغه هايش از قديمتر و جديد . مثل شاپركي در اطرافش پرواز مي كنم و حدود مرز هايش را با شاخك هايم ترسيم مي كنم . محدوده بزرگي كه چندين بار براي رفع خستگي بايد بنشينم و بلند شوم . دوباره پرواز كنم .اينكه در اين محدوده چه چيز هايي انتظارم را مي كشد يا چه چيز هايي پيدا خواهم كرد چندان مهم نيست .من به همين پرواز دلخوشم .

جابه جا شدن ميان مرز هاي تمسخر و فاجعه اين روزها در همين حوالي پرسه زده ام .

2005-12-22T14:16:00.000+03:30

2005-12-20T21:43:00.000+03:30

نه خسته عزيز تمام تلاش ها و خواستن ها و پافشردن ها و ....حالاكمي بخواب ! چشمانت هميشه بيدار تنهايي ما بوده است . ما ترا داريم ! تنهايي تمام شده است و نسلي كه بر رد پاي تو راه مي رود مي داند طعم خنكاي دستهاي تو در برهوت هرچه مردانگي چقدر زنانه و انساني شمعداني ها را سيراب كرده است .ما با دست هاي توست كه طعم زندگي را بعد از سالها چشيديم طعمي كه از بويناكي دلپذيرش جان هايمان تا هميشه معطربودن تو ، زنده خواهد ماند

2005-12-20T21:34:00.000+03:30

زندگي هميشه شاه كليد را براي خودش نگاه مي دارد . در شرايطي كه علي الا صول بايد از تمام دنيا آنقدر متنفر بشوي كه هيچ چيز ترا به ادامه ي آن اميدوار نكند درست از همان جايي كه فكرش را نمي كني كسي را پيدا مي كني كه واجد كامل تمام آن چيز هايي است كه نه فقط به زندگي بلكه به زيبايي زندگي مربوطند .يافتن هم اوست كه مي فهمي چرا پروردگار به فرشتگان امر مي كند كه در برابر مخلوق جديد سجده كنند . تمام زشتي هاي زندگي را با وجود هم او كه نشانه ي درستي از زيبايي ذات پروردگار است فراموش مي كني و مي فهمي كه تا آخر دنيا دليلي براي اميد واري به ضرورت زندگي پيدا كرده اي ( و كمتر كساني اند كه از چنين موهبتي برخوردار مي شوند .) . انسانيت وجودي كه دليل انسان است .انساني كه تو هستي ومن به دليل توست كه انسان را دوست دارم .

بشنو از ني

2005-12-18T20:33:00.000+03:30

همه ي ما مولود اوهام شبانه اي هستيم كه به رويمان نمي آوريم . نجات دهنده هم داريم البته در معنايي كه قديمي تر ها مي گويند اسمش عاشقانه هاي شبانه بوده است .براي اوهام من اما يك كلمه رمز بيشتر وجود ندارد و آن درست همان لحظه اي اتفاق مي افتد كه پرده ها كنار مي روند و منتظر مي مانم تا از در بيايد....

*****************************
امروز با دلتنگي از خواب بلند شدم . فكرش را كه مي كنم اين دلتنگي دنباله ي جدا شدن ديشبت بود از من . سوار آن پرايد شدي و حركت كردي توي تاريكي كه اين همه مدت دارد تلاش مي كند تو را از من بدزدد. شب خوب نخوابيده

بودم . چند بار بيدار شدم و به چيزهاي درهم و برهمي فكر كردم . امروز شبيه خواب هاي ديشب بيدار شدم . بريده

بريده . خوب اطرافم رانگاه كردم . روي شيشه بخار نشسته .يك غول بزرگ نشسته بود و هي به پنجره، هو مي كرد . حتي دستش را دراز كرد تا عروسك هاي ترا از روي تلويزيون بردارد و با خودش ببرد . توي دلم خنديدم .غول ها را به عروسك بازي چكار ؟بعد صداي شرشر آب آمد و سرفه هاي كشدار زن همسايه . چطور مي تواند اين وقت صبح سيگار بكشد ؟.سوال هايم از دستم در رفت .مي خواست بيافتد روي سر ارنواز دستم را زيرش گرفتم .چقدر سنگين شده بودند . مثل اينكه در سراشيب پر ترديد اين روزها هي از اين طرف به آن طرف غلتيده بودند وعين بهمن بزرگ وبزرگتر شده بودند . ارنواز آرام و بدون دغدغه ي خوردن زنگ مدرسه خوابيده بود . دلتنگي ام كلافه ام كرده بود . چرا نتوانسته بودم با گذشت اين همه سال هاي پياپي با خواب هايم كنار بيايم و سوال هاي دايمي را در انباري گوشه حياط كنارآن همه خرت و پرت ديگري كه يك روز برايم مثل زندگي بودند به فراموشي بسپرم . دلم مالش مي رفت . خوردن چاي داغ هم فقط غول را ترساند كه سرش را از شيشه بردارد . همه چيز به طور مشكوكي معمولي بود . دلتنگي براي تو را در جيب كيفم گذاشتم . بايد يك جايي گره هايش را باز مي كردم . مثنوي كنار تختم لبخند به لب به زهد و پرهيز كاري دعوتم مي كرد . نمي خواستم پا شل كنم . آمدم و منتظرت ماندم . هيچوقت دلتنگي هايم را مثل رديف هاي مرتب كتاب هاي يك اندازه در كتابخانه ي بزرگي كه بيشتر خانه را تصرف كرده بود نچيده بودم . با درجات مختلف . صداي تو آمد و سلامي كه مثل هر روز به زندگي مي دهي . از آن سرزمين دور دست آوردند ترا گذاشتند توي اتاقت و رفتند تا عصر . قبلا فكر كرده بودم فرشته اي هستي كه با يك سفينه فضايي مي آورند تا دل ما خوش بشود .اين شاعرانه ترين تعبيري بود كه مي شود در باره ي كسي داشت اما به كسي ابراز نكرد . بعد به اين فكرهاي كودكانه خنديدم و قيافه ي آدم بزرگ ها را به خودم گرفتم . دلم مي خواست تو را ببينم تا كمي از دلتنگي ام رفع شود . خنديدن تو حتي اگر از طرف آسمان هم نبود ابزاري داشت كه كه يك سرش به دلت بسته شده بود و عين ابزار دقيق جراحي يكي يكي گره ها را باز مي كرد و مي كرد تا خنده اي روي لبم مي آورد . يادم آمد ديشب خواب ديده بودم نمي توانم بخندم و به جاي خنده از ته گلويم اصواتي ورد گونه بيرون مي آمد .شايد هم به همين دليل اين همه دلتنگ شده بودم . آمدم به اتاقت . نشستم و ساعت ها موذيانه و پيگير نگاهت كردم . تو مرا نمي ديدي .مثل هر روز مي رفتي و مي آمدي و كار هايت را انجام مي دادي .عين قهرمان صد سال تنهايي يك دسته پروانه با حركات تو جابجا مي شد و به ذهنم يك كلمه را القاء مي كرد . خوب فكر كردم .گوشه ي لب هايم را امتحان كردم تا مطمئن شوم مي توانم بخندم . توي خواب گفته بودند بايد يك اسم رمز بگويي تا اوراد تو مفهوم پيدا كنند . حالا كه نگاهت مي كنم يادم مي آيد اين كلمه ي رمز نام حقيقي ام بود . به درد تو كه نمي خورد . هر كسي اسم رمز خودش را دارد مثل مال تو كه لابد "عشق ورزي بي هيچ انتظاري" است .براي همين است كه با اسم رمز خودت هر روز جوان مي شوي تازه مي شوي و به اندازه تازه شدنت دل من برايت تنگ تنگ تنگ مي شود . آنقدر كه امروز حتي وقتي در كنارت نشسته بودم دلم برايت تنگ بود . بعد كمي راه مي روي و من بلند مي شوم . چقدر خسته ام! سنگيني اين سوال ها عاجزم مي كند .سنگيني اين سال ها
امروز دارد تمام مي شود . حالا حتما آن سفينه ي فضايي مي آيد تو را ببرد به سرزميني كه زخم هاي مارا كه به تن تو وارد كرده اند با آب و گلاب مقدس شستشو كنند . نمي خواهم اصلا داستان صليب و اين چيز ها تكرار شود . فكر مي كنم آنقدر دلتنگ تو هستم كه دعوت مثنوي را لبيك بگويم . زير لبم اوراد شبانه اي خوانده مي شود .. تمام ابزار هاي نمايش رادر كمد گوشه اتاق مي چينم . خوب است تو نيستي تا دستپاچگي ام را ببيني وقتي عكست را مي بوسم و كنار آنها مي گذارم . چراغ را خاموش مي كنم و پرده ها كشيده مي شوند.

مي روم مي دوم مي ايستم وجالب است مي رسم

2005-12-18T08:56:00.000+03:30

2005-12-18T08:54:00.000+03:30

چقدر ترانه بخوانم ونشنيدي
چقدر بخندم و ندانستي
چقدر خميازه ي ممتد فرصتي را نگاه كنم
كه فاصله ها دورتر مي شوند
كه رفته اي

2005-12-18T08:50:00.000+03:30

در گير و دار من ومثنوي يك به هيچ به نفع مثنوي يك دندان طلب من

2005-12-17T08:59:00.000+03:30

چقدر ديدن تو خوب است وقتي باران باريده باشد . چقدر شنيدن صداي تو خوب است وقتي باران باريده باشد

تكرار تو تكراري نمي شود از بس تازه اي هر روز

مثل آفتاب هر روز صبح و مثل تكرار رنگارنگ فصول . تو طبيعي هستي براي همين تكراري نمي شوي

2005-12-17T08:24:00.000+03:30

خبر ۸۰٪ پرندگان تهران به دليل آلودگی از اين شهر رفتند
تفسير خبر :آن ۲۰ ٪ بقيه هم حتما مرده اند و گرنه آنها هم می رفتند

يك داستان پاييزي

2005-12-17T08:15:00.000+03:30

پدر فرياد كشيد: بلند شو پاييز آمد هزارتا كار انجام نشده داريم و تو راحت گرفتي خوابيدي؟

بيدار شدم با خستگي و عصباني

پدر فرياد كشيد پاشو: بابا پاييز تمام شد .هزار و يك كار ناتمام داريم و تو راحت گرفتي خوابيدي؟

بيدار شدم با تعجب

امروز تقريبا 6 سال است كه پدر براي هميشه خوابيده است . با هزار و يك كار ناتمام .من خودم بيدار مي شوم نه عصباني ام نه متعجب

آدم خيلي زود به همه چيز عادت مي كند بخصوص به آن هزارو يك كار انجام نشده

2005-12-16T21:11:00.000+03:30

ماه را دور مي زنيم تا
و افسانه هاي كوتاه شده را سر مي كشيم تا
دستان تو پنج خاطره مي بندد لابلاي زاويه ها تا
به كمال مي رسيم آنگاه تا
دور ديگرمان
دوره ي ديگر تمام شد

2005-12-15T23:25:00.000+03:30

در هفته اي كه گذشت دوتا اتفاق افتاد يكيش خيلي صدا كرد و ديگري اصلا صدايي نداشت . حالا زياد مهم نيست كه اين اتفاق ها چي بودند اما اگر صدايي در هفته ي گذشته به گوشتان رسيده است مال آن صدا دار بوده و صدايي كه سال ها بعد به گوشتان خواهد رسيد مال آن يكي بي صداهه

2005-12-15T23:22:00.000+03:30

فكر كنم تقدير ي كه بعد از خلع آدم از مقامي كه داشته نسبت به او صورت مي گيرد خيلي باب طبع تر از بقيه ي تقدير كردن هاست . چون آدم مطمئن است كه خودش را تقدير كرده اند نه صندلي مقامي اش را

2005-12-15T23:16:00.000+03:30

خدا مرگ بدهد هنرمندان ناشناس اين ملك را كه در فقر و فاقه روزگار مي گذرانند شايد عزت بيابند !!

2005-12-10T21:46:00.000+03:30

به نظرم يك روش درماني جديد در روانپزشكي مبتلايان به سندرم اس -دي-اس پيدا شده به اسم تلفن درماني .امروز يك دوز به من تزريق شد نتيجه عاليه از نوشته هام بايد مشخص باشه

2005-12-10T21:42:00.000+03:30

اين خيلي نااميد كننده است كه هر روز بري بشنوي از ني و ني هي فقط بگه :آگاهي ترا به كار .... بالاخره بايد يه طوري شروع كنيد به نوشتن .اين يه بار بشنو از دل

به سفارش عزيزي كه آخرعشق و اميدواريه

2005-12-10T12:00:00.000+03:30

اگر اونقدر دود در هواي شهره كه كوه ها ديده نمي شن غصه نداره به كوه اميدي فكر كن كه تو دلت براثر تن لرزه ي حاصل از فعاليت دلهره هاي اخير بوجود اومده و فصل جديدي به دانش زمين شناسي افزوده و لايه ي جديدي به علم مردم شناسي

اگه اونقدر مردم دو رو هستند كه اصلا نمي توني به هيچكي اعتماد كني غصه نداره به آدماي خوبي فكر كن كه تصادفا خيلي يك رو هستند و ظاهر و باطنشون عين همه هر دورو پست فطرت و خبيث

اگه هر روز دلتنگ تر مي شي از مرگ هاي ناخوشايندي كه معتقدي همه به صورتي در اون مقصريم عيبي نداره به اين فكر كن كه از طريق همين آزمون و خطاهاست كه دانش بشري روز به روز شكفته تر مي شه وكنترل جمعيت قابل دسترسي

اگه خيلي دلتنگ شدي از اين كه آدم هاي لايق خانه نشين شدن و دنيا داره كن فيكون مي شه غصه نخور بالاخره يه عمر كه بيشتر نداري كه تازه اونم نصف بيشترش تا حالا گذشته به پيگيري اين فكرا قد نميده چه رسد به ديدن نتيجه اش (چه بسا بچه ونوه اش )

مي بيني كلا دنيا محل افتادن اتفاقات خوبه همينجوري پشت سر هم

اما اگه مي خواي از دست كسي عصباني باشي حتما از خودت عصباني باش(اين يكي حريم شخصيته نميشه باهاش كار داشت) كه چرا هر روز گرسنه مي شي و اين نياز فيزيولوژيك لامصب تو رو وادار مي كنه به كار كردن و هي برخورد كردن با اين همه اتفاقات اميد وار كننده

جدا از اون حريم شخصي اصن غصه چه معني ميده با وجود اين همه دليل نون و آب دار براي زندگي

فقط سعي كن از 24 ساعت هر روز لااقل 25 ساعت راحت بخوابي !براي حفظ سلامت سر سبزت بهتره

2005-12-10T11:40:00.000+03:30

کم کم عيبت صغرايت دارد تبديل به غيبت کبری می شود اگر برای دلبری است که خودت به آن اعتقاد داری بابا مرديم از بی دلی منتظرمان نگذار

2005-12-09T22:53:00.000+03:30

بعضي وقت ها آدم يك چيزهايي مي خواند كه با اينكه اصلا مقصود نوشتن آن ها خنداندن نبوده اما آدم از خنده روده بر مي شود . در اين وانفسا همين نوشته هاي بي تدبير خودش نعمتي است

2005-12-09T22:52:00.000+03:30

به همه چيز عادت مي كنيم . اينكه يك هواپيما به جاي باند فرودگاه روي سقف يك مجتمع فرود بيايد . به اينكه در مدت كوتاهي تعداد زياد از افرادي كه هنرمندان اين مملكت هستند فوت كنند . به اينكه 4روز كسي را كه برايت ديدنش اهميت زيادي دارد نديده باشي . به اينكه از پشت خروار ها دود تشخيص ندهي كسي كه دو قدم دورتر ايستاده دوست است يا دشمن . به اينكه خوشحالي بچه ات را از تعطيل شدن مدارس ببيني ،به اينكه بنويسي بنويسي و به هيچ هدفي دست پيدا نكرده باشي
.قرار است به دام تلخي هاي زندگي نيفتم . يك عادت شكن جديد سفارش داده ام اسمش اينطور كه مي گويند دوست ياب الكترونيكي است . تنهاييم را با كليد هايش و مانيتورش و ناشناس ماندگي اش تقسيم مي كنم . فعلا كه همين مد روز است .
از اين طريق يك دوست خوب پيدا كرده ام وقتي خوب جستجو كردم ديدم خودم است

2005-12-07T23:25:00.000+03:30

مرز ميان زند ه ها و مرده ها در ذهنم به هم ريخته دوباره برگشته ام به همان نقطه اي كه انگار مرده ها زنده تر هستند

2005-12-07T23:24:00.000+03:30

مردن اين روزها آسانترين انتخاب زندگي است

2005-12-07T23:19:00.000+03:30

تصادف كرديم به خير گذشت عزراييل اين روز ها پر كار شده سرش به جاي ديگه اي مشغول بود

2005-12-07T18:57:00.000+03:30

سكوت براي من حريم ا ست . نمي خواهم ديده شوم .برايم خط ونشان نكشيد اين راه هزار بار از دست هاي من به پرتگاه سقوط كرده است . دلم مي لرزد . براي تمام چيز هايي كه مي توانم دوست بدارم . حتي هركدام حتي هيچ كدام